Wrzosowisko jest skupiskiem zimozielonych krzewinek (dorastających do 2 metrów), wśród których dominuje wrzos zwyczajny. Te ekosystemy pojawiają się na glebach jałowych, niegdyś porośniętych lasami, a później wykarczowanych i używanych jako pastwiska. Rosną tam też inne krzewinki - oprócz wrzosu można spotkać wrzosiec, kolcolist, janowiec i żarnowiec.
Wrzosowiska szkockie różnią się od typowych wrzosowisk, występujących na południu, gdzie jest sucho i ciepło. Można tam spotkać moczary i bagna, które zamieszkują: pardwa szkocka, błotniak zbożowy, sokół drzemlik, siewka złota, kuliki, skowronek, świergotek łąkowy, pokląskwa, drozd obrożny, rzepołuch. Częsta jest także żmija zygzakowata, jednak inne gady należą do rzadkości.
Kiedy na wrzosowisku wypasa się zbyt dużo ...:owiec:... i jeleni, wrzos zanika, a zastępują go różnych gatunków trawy i paprocie, co wtórnie powoduje zanik specyficznej roślinności. W niektórych miejscach następuje ponowne zalesianie i pojawiają się skupiska sosny zwyczajnej.
Wrzosowiska występują w klimacie umiarkowanym i wilgotnym, na glebach piaszczystych. Zajmują wielkie przestrzenie, głównie na terenach, na które docierają wpływy atlantyckiego ciepłego i wilgotnego powietrza. W Szkocji zajmują olbrzymie połacie na stokach Gór Kaledońskich i Grampianów, które w sierpniu i wrześniu zdają się płonąć purpurą.

Nazwa: Wrzos zwyczajny (Calluna vulgaris)
Rodzina: Wrzosowate (Ericaceae)
Okres kwitnienia: VIII - IX
Pokrój: krzewinka lub krzew
Wysokość: 30-80 cm
Liście: zimozielone, ustawione naprzeciwlegle w 4 prostnicach,  dachówkowato pokrywające się, równowąskie do wąskolancetowatych, o długości 1-3,5 mm, na brzegach zawinięte do góry, siedzące
Kwiatostan: jednorodny, gęsty i wielokwiatowy
Kwiaty: Otoczone u nasady 4 małymi liśćmi (kieliszek); działek kielicha 4, jajowate, różowe, długości do 4 mm, dzwonkowato schylone ku sobie; płatki korony o połowę krótsze niż kielich, do połowy zrośnięte; pręcików 8; pylniki na szczycie z 2 wygiętymi na zewnątrz różkami
Owoc: Torebka o długości około 1,5 mm, z drobniutkimi nasionami
Siedlisko: wrzosowiska, torfowiska, lasy sosnowe, piaszczyste wydmy; na żyznych glebach
Substancje zawarte w roślinie: arbutyna, hydrochinon, garbniki, glikozydy flawonowe

Wrzos zwyczajny jest jedynym gatunkiem rodzaju Calluna w rodzinie Ericaceae. Rośnie w Europie i Azji Mniejszej na glebach wilgotnych, kwaśnych w słonecznych stanowiskach lub w umiarkowanym cieniu. Jest ważnym składnikiem pożywienia dla owiec i jeleni, które w zimie mogą skubać wierzchołki krzewów wystające spod śniegu. Pardwa szkocka żywi się młodymi pędami i nasionami wrzosu. Na krzewinkach żyją także larwy i dorosłe osobniki chrząszcza wrzosowego Lochmaea suturalis oraz niektóre larwy gatunku Lepidoptera.

Wrzos jest popularną rośliną ozdobną w ogrodnictwie i gospodarce terenem. Istnieje wiele odmian, hodowanych dla różnokolorowych kwiatów, liści i siedlisk. Kwiaty wrzosu mogą mieć kolor od białego, przez różowy, całą gamę purpurowych i czerwieni. Na zimę kwiaty mogą stać się brązowe, jednak wciąż pozostają na roślinie. Odmienne kolory liści to przede wszystkim czerwone i złote, a także srebrne. Zwykle na zimę przybierają intensywniejsze zabarwienie.

Nazwa Calluna pochodzi od greckiego słowa "zamiatać", gdyż niegdyś wyrabiano z wrzosu miotły. W średniowieczu używano go do wyrobu piwa.