St Kilda (po ...:gaelicku:... Hiort) jest archipelagiem położonym 64 kilometry na północny-zachód od North Uist na Oceanie Atlantyckim. Od 29 sierpnia 1930 roku, kiedy to 
Opuszczona wioska na Hircie (zdj. Phillip Hughes)
ewakuowano ostatnich 36 mieszkańców, wyspy pozostają bezludne. Administracyjnie należą do okręgu wyspy Harris ...:Hebrydów Zewnętrznych:... (Wysp Zachodnich).
Cały archipelag od 1957 roku należy do National Trust for Scotland, a od 1986 roku znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO - obszar obejmuje zarówno wyspy, jak i wody - zajmując powierzchnię 24.201,4 hektara. Ma status rezerwatu założonego w celu ochrony zagrożonego gatunku zwierząt. W 2005 roku wyspy otrzymały wyróżnienie od UNESCO - od tego czasu widnieją na liście zarówno jako miejsce o znaczeniu przyrodniczym, jak i kulturalnym.
Największą wyspą archipelagu jest Hirta. Kolejno pod względem wielkości wyróżnia się Soay (położona 2 km na północny-zachód od Hirty) i Borreray (6 km na północny-wschód od Hirty). Poza nimi w archipelagu znajduje się jeszcze kilka małych wysepek i ostańców, jak Stac an Armin (wysokości 196 m), Stac Lee (172 m) i Levenish. Wyspa Dun, która osłania Village Bay przed silnymi południowo-zachodnimi wiatrami, była kiedyś połączona z Hirtą naturalnym łukiem skalnym. Najwyższym punktem archipelagu jest Conachair (430 m) na Hircie. Jego północny stok jest pionowym klifem o wysokości 300 m, wpadającym bezpośrednio do morza. Niektórzy uważają klify z St Kilda za najpiękniejsze klify w Wielkiej Brytanii.
Chatki cleiteans w Village Bay
(zdj. Mary and Angus Hogg)
Pod względem geologicznym, archipelag zbudowany z trzeciorzędowych formacji granitowych i gabra, które powstały po wybuchu wulkanu położonego około 40 m p.p.m.
W czasach nowożytnych jedyną osadą była Village Bay (gael. Bàgh a' Bhaile) na Hircie, chociaż ślady osadnictwa znaleziono również na północnym wybrzeżu wyspy (Gleann Mor) oraz na Boreray. Osobliwością w wiosce Village Bay są tzw. cleiteans, czyli małe kamienne chatki do przechowywania żywności kryte torfem, jakich około 1400 sztuk znaleziono na wyspach archipelagu.
Obecnie St Kilda jest ostoją wielu gatunków ptaków morskich. Głuptak tworzy tam największą kolonię na świecie, liczącą 30 tysięcy par i stanowiącą 24% populacji światowej tych ptaków. Nawałnik duży występuje w ilości 49 tysięcy par, co stanowi 90% populacji europejskiej. Z innych gatunków należy wymienić 136 tysięcy par ...:maskonurów:... i 67 tysięcy par fulmarów. Niegdyś wyspy były zamieszkiwane także przez alki olbrzymie, jednak ostatni egzemplarz został zabity Stac an Armin w lipcu 1840 roku. Na St Kilda występują dwa gatunki endemiczne: podgatunek strzyżyków (Troglodytes troglodytes hirtensis) oraz podgatunek myszy zwany myszą polną z St Kilda (Apodemus sylvaticus hirtensis). 

zdjęcia udostępnione na licencji Creative Commons Atribution-Share Alike 2.0 Generic