Katedra w St Andrews, a raczej jej ruiny, wznoszą się na północnym krańcu miasta, na klifach omywanych przez wody Zatoki St Andrews. Obecnie katedra znajduje się pod opieką ...:Historic Environment Scotland:.... W najdłuższym miejscy mierzy 105 metrów.
  St Rule's Tower
Początki religijnej osady sięgają około 732 roku, kiedy to, według legend, święty Regulus przeniósł relikwie ...:świętego Andrzeja:... do ówczesnego Kilrymont (dzisiejszego St Andrews) z Patras w Grecji. Miasto zaczęło wtedy osiągać coraz bardziej znaczącą pozycję w kościele szkockim. Proces ten dodatkowo przyspieszył napad Wikingów na najważniejszy w tamtych czasach klasztor na ...:Ionie:... i usunięcie z niego relikwii świętego Kolumba w 849 roku.
W 1144 roku mnisi Augustynianie wybrali St Andrews za swoją nową siedzibę. Zajęli datowany na 1130 rok kościół świętego Regulusa i rozbudowali go do swoich potrzeb. Do dziś zachowała się z dawnego kościoła wieża o kwadratowej podstawie i wysokości około 32 m, z której podziwiać można widok na całe miasto (St Rule's Tower). Ponadto na północ od ruin katedry znajdują się resztki kościoła pod wezwaniem Matki Bożej. Z powodu położenia nad stromym klifem, kościół nazywany jest St Mary on the Rock.
Budowę katedry rozpoczęto w 1158 roku, aby zapewnić Augustynianom więcej miejsca, niż mógł dać im stary kościół. Budowa trwała ponad 100 lat. Niedługo jednak trzeba było czekać na pierwsze zniszczenia. Zachodni koniec katedry runął podczas burzy w 1270 roku i został odbudowany między rokiem 1272 a 1279. Oficjalne poświęcenie katedry opiece świętego Andrzeja odbyło się 5 marca 1318 roku w obecności króla Roberta I. Niedługo później, w 1378 roku, kolejna część została zniszczona przez pożar, a w 1409, podczas zimowej burzy, runęła południowa nawa poprzeczna. Odbudowa obu zniszczeń trwała do 1440.
Jednak kres biskupstwa i katedry w St Andrews przyniósł rok 1559. 11 czerwca reformator
Widok na wschodnią nawę
John Knox wygłosił kazanie w kościele parafialnym w St Andrews, które wywołało takie poruszenie w słuchającym go tłumie, że wszyscy ruszyli w stronę katedry i splądrowali ją, niszcząc meble i wyposażenie. Trzy dni później zakon przestał działać, a w przeciągu tygodnia biskupi zostali wygnani z St Andrews.
Opuszczona katedra od XVII wieku była sukcesywnie rozbierana przez mieszkańców miasta. Kamienie z budowli wykorzystywano do rozbudowy St Andrews w czasach rozwoju przemysłowego. Doprowadziło to do prawie całkowitej rozbiórki katedry. Do dzisiejszych czasów przetrwały zaledwie fragmenty tej największej szkockiej katedry. Z Wieży Świętego Regulusa można podziwiać zarys murów w kształcie krzyża. Ponadto zachował się zachodni kraniec katedry z fragmentem nawy oraz wschodni koniec z dwoma wieżyczkami.