Sgian Dubh (wymawiane "skiin duu") jest tradycyjnym sztyletem, wchodzącym w skład narodowego szkockiego stroju. Noszony jest wetknięty w skarpetę z wystającą tylko głownią.
Nazwa pochodzi z ...:języka gaelickiego:... i oznacza "czarny nóż", gdzie "czarny" może oznaczać po prostu najczęściej używany kolor rękojeści lub "ukryty, sekretny". Ten rodzaj broni najprawdopodobniej wywodzi się od Sgian Achlais - sztyletu chowanego pod pachą.
Fragment portretu Pułkownika Alasdaira Ronaldsona MacDonella - Henry Raeburn
Był on nieznacznie dłuższy niż dzisiejszy nóż. Uważa się, że Szkoci używali go w XVII i XVIII wieku, jednak żaden egzemplarz nie przetrwał do dziś. Noszono go w specjalnej dziurze w rękawie lub podszewce marynarki pod lewą pachą. Podczas wizyt w domu przyjaciela grzeczność i etykieta nakazywały ujawnić każdy rodzaj ukrytej broni. Wtedy sztylet wkładano do skarpety i przytrzymywano podwiązką.
Sgian Dubh jest także podobny do małego noża do patroszenia będącego częścią typowego zestawu noży myśliwskich. Pochodzenie Sgian Dubh jest do dziś niejasne.
Sztylet możemy podziwiać na portretach mężczyzn w ...:kiltach:... z połowy XIX wieku. Nastąpiło wtedy ponowne zainteresowanie szkockim strojem narodowym. Zaczęto nosić sztylet jako nieodzowną część tradycyjnego kostiumu. Najsłynniejszy jest zdecydowanie portret Pułkownika Alasdaira Ronaldsona MacDonella z Glengarry, namalowany przez sir Henry'ego Raeburna, znajdujący się obecnie w Narodowej Galerii Szkocji. Obraz pochodzi z 1810-12 roku. U prawego boku pułkownika zwisa pochwa z dwoma ukrytymi nożami, a ze skarpety wystają dwa Sgian Dubh (fragment po lewej). Podobny sztylet znajduje się w zbiorach Narodowego Muzeum Antyków.
Wczesne sztylety były robione przez lokalnych kowali. Zwykle posiadały rękojeść zrobioną z poroży jeleni, mosiężne ostrze i skórzaną pochwę. Były troszkę dłuższe niż dzisiejsze - od 3,5 do 4 cali. Początkowo końcówka sztyletu była zaostrzona i służyła do cięcia. Rękojeść była okrągła, przez co często niewygodna dla noszącego. Z czasem zaczęto je ozdabiać podobnie jak dirk i skrócono długość sztyletu od 3 do 3,5 cala. Końcówka stałą się kłująca.
Wprowadzono także hebanowe rękojeści z wyrzeźbioną plecionką i srebrnymi czubkami na rogach. Stały się one płaskie, by ułatwić noszenie w skarpecie. Często zawierały także godło klanu właściciela. Wojskowe sztylety posiadają wyryte insygnia regimentu. Natomiast rzadko dekorowane są motywami celtyckimi, które były popularne w XVI i XVII stuleciu. Głownia ozdobiona jest zwykle kamieniem, który pasuje do dirk, ...:sporranu:... lub broszy. Pochwa została wzmocniona drewnem i srebrnymi okuciami.
W dzisiejszych czasach produkowane są sztylety plastikowe, które służą do wetknięcia w skarpetę, a rękojeść jest odlana jako jedna część z pochwą. Nic jednak nie dorówna pięknu oryginalnego szkockiego Czarnego Sztyletu.