Piktowie


Piktowie była to nazwa grupy plemion środkowej i północnej Szkocji, nadana im przez Rzymian, mapaktórzy zajęli południową część wyspy poniżej ...:Wału Antoninusa:.... Zamieszkiwali oni tereny na północ od rzek Forth i Clyde. Byli to potomkowie Kaledonów i innych plemion, którym nazwę nadał Klaudiusz Ptolemeusz, geograf grecki opisujący Brytanię. Królestwo Piktów w X wieku przekształciło się w królestwo Alby.
Do dziś pozostaje nieznane, jak Piktowie sami siebie nazywali. Łacińskie słowo "picti" oznacza "malowani ludzie" i odnosi się prawdopodobnie do zwyczaju malowania i tatuowania się wojowników piktyjskich. Przypuszczalnie nazwa mogła mieć także pochodzenie celtyckie, gdyż "peichta" oznacza "wojowników". Gaelowie z ...:Dalriady:... nazywali ich Cruithne.
Zachowało się niewiele zapisów piktyjskich. Historia dysponuje za to licznymi opisami Piktów przez kronikarzy rzymskich, irlandzkich i aglosaskich. Informacje na temat ich życia można także znaleźć w żywotach świętych (np. świętego Kolumba spisanych przez opata ...:Iony:... - Adomnána).
Tereny zamieszkiwane przez Piktów były początkowo opisywane przez Rzymian jako ziemia Kaledończyków. Było to jednak tylko jedno z plemion piktyjskich. Do innych należały Werturionie, Taexali i Wenikonie. Nazwy tych trzech ostatnich plemion mogą nie być nadane przez Rzymian - przypuszcza się, że rzymscy kronikarze mogli je usłyszeć od ludności brytońsko- lub galijskojęzycznej.

Początki historii Piktów sięgają wieków ciemnych. Nie od początku byli dominującą siłą w
Kamień piktyjski
Kamień piktyjski, Groam House Museum, Rosemarkie
północnej części Wysp Brytyjskich. Najpierw większą władzę mieli Gaelowie z Dalriady, jednak po serii porażek wojennych w VII wieku, stracili nieco potęgi. Piktowie byli także podporządkowani królestwu Northumbrii, które znajdowało się na południe od kraju Piktów, ale najprawdopodobniej wyzwolili się po bitwie pod Dunnichen, kiedy Piktowie pokonali Anglów i zatrzymali rozwój Northumbrii na północ.
Piktowie byli farmerami, którzy żyli w małych społecznościach. Oznaką dostatku i bogactwa  było posiadanie bydła i koni, natomiast powszechna była hodowla świń i owiec, które przechodziły redyk. Zwierzęta były mniejsze niż obecnie. Piktowie hodowali zboża (głównie pszenicę, jęczmień, owies i żyto) oraz warzywa (jarmuż, kapustę, cebulę, por, groszek, fasolę, rzepę, marchew i kruczmorkę). Zbierali także dziko rosnący czosnek, pokrzywę i rukiew. Częste były także polowania z psami i sokołami.
Ubrania wyrabiano głównie z wełny, powszechny był także len.
Z morza wyławiano ryby, małże i foki. Jednak większość pożywienia pochodziła z własnej hodowli i uprawy. Piktowie najczęściej spożywali mięso i produkty mleczne.
Nie zachowało się wiele z piktyjskiej architektury. Niektórzy przypisują Piktom budowanie wież ...:broch:..., jednak powstawały one już prawdopodobnie w erze żelaza. Neolityczne ...:crannog:... mogły być także używane przez Piktów. Uważa się, że najczęściej budowali oni okrągłe domy. Sztukę Piktów można poznawać z wielu zachowanych ...:kamieni:....
Era Wikingów przyniosła kres królestwu Dalriady, kiedy jej król - Áed mac Boanta - został zabity w wielkiej bitwie przeciwko Wikingom w roku 839. Rządy Kennetha MacAlpina w latach 40-tych IX wieku doprowadziły do stopniowego jednoczenia ziem Piktów i Szkotów (Kenneth zasiadał na obu tronach), a jego wnuka - Caustantína mac Áeda (900-943) - do powstania Królestwa Alby.
Rozpoczął się proces stopniowej gaelizacji Piktów, a około XI wieku - przeszli do legendy.