Oset jest jednym z symboli szkockiej suwerenności. Należy do gatunku Onopordum acanthium (oset bawełniany, oset szkocki, w Polsce zwany popłochem). Jest rośliną
Oset szkocki (popłoch pospolity)
dwuroczną. W pierwszym roku wyrasta duża rozeta kłujących liści. Nasiona zwykle kiełkują jesienią po ulewnych deszczach, formując solidny, mięsisty korzeń, osiągający długość 30 cm. Drugiego roku roślina wytwarza 0,5 do 3 metrową łodygę. Liście mają 10-50 cm szerokości, są naprzemianległe, podłużne, klapowane, kolczasto zakończone, zbiegające po łodydze i często pokryte białymi włoskami, gęstszymi po stronie dolnej. Główna łodyga może mieść szerokość 10 cm u dołu i rozgałęzia się w części górnej. Kwiatostany mają kształt kulisty, średnicę 3-5 cm, kolor od ciemnoróżowego do lawendowego. Pierwszy pączek powstaje na łodydze głównej, później pojawiają się także na odgałęzieniach. Główki rozwijają się pojedynczo bądź w grupach po 2-3 kwiatostany. Pojedyncze kwiaty są rurkowate; okres kwitnienia przypada na lipiec-wrzesień. Po przekwitnięciu powstaje od ośmiu do czterdziestu tysięcy nasion na jednej roślinie.
Popłoch preferuje siedliska nasłonecznione i suche. Rośnie na glebie piaszczystej lub gliniastej, bogatej w sole amonowe.
Królestwo Rośliny
Gromada Okrytonasienne
Klasa Dwuliścienne
Podklasa Astrowe
Rząd Astrowce
Rodzina Astrowate
Podrodzina Języczkokwiatowe
Rodzaj Onopordum
Zajmuje nieużytki, suche pastwiska, przydroża, pola i łąki.
Jest używany jako roślina ozdobna. Stosowano go także w terapii nowotworów i wrzodów oraz do zmniejszania dysfunkcji błon śluzowych. Niegdyś jadało się go jak karczoch. Włosy z łodygi służyły do wypychania poduszek. Olej z nasion popłochu wykorzystywano w Europie do gotowania i palenia.
Legenda szkockiego ostu pochodzi ze średniowiecza, kiedy to Szkoci prowadzili wojny z Normanami. Pewnej nocy łodzie normandzkie zakotwiczyły na wybrzeżu Szkocji. Ludzie Północy planowali zaatakować niespodziewającą się ataku armię szkocką. Wtem jeden z najeźdźców nadepnął bosą nogą na oset i swoim krzykiem obudził Szkotów. Tak udało się opanować Albę przed napadem.
Po raz pierwszy ostu użyto jako emblematu najprawdopodobniej w 1458 r., z inicjatywy króla
Order Ostu
Jakuba III, kiedy po jego śmierci zawieszono haft z ostem. Niewątpliwie jednak stał się narodową oznaką w 1503 r., kiedy William Dunbar napisał wiersz "The Thrissils and the  Rose" ("Oset i Róża") - o małżeństwie Jakuba IV i Księżniczki Małgorzaty Angielskiej Tudor. W 1541 r. Jakub V ustanowił Order Ostu. Jego przewodnim hasłem jest Nemo me impune lacessit (Nikt nie skrzywdzi mnie bezkarnie). W roku 1687 król szkocki Jakub VII, będący także królem angielskim Jakubem II, nadał go ośmiu rycerzom angielskim.
Patronem Orderu jest ...:św. Andrzej:.... Gwiazda orderu (na zdjęciu po lewej), której nadanie zapoczątkował Jerzy I w 1714 roku, składa się ze srebrnego Krzyża św. Andrzeja z promieniami między każdym ramieniem. W środku znajduje się złoty oset otoczony zieloną ramką, w której na złoto wypisano motto orderu.
Od czasów Jakuba VI gałązki ostu pojawiają się na monetach brytyjskich.