Relikwiarz Monymusk (Monymusk Reliquary) jest VIII-wiecznym relikwiarzem wykonanym z drewna i metalu, w stylu będącym połączeniem zdobień charakterystycznych dla
Relikwiarz Monymusk
Szkotów z
...:Dalriady:... i ...:Piktów:... oraz anglosaskiej sztuki obróbki metali. W ...:języku gaelickim:... nazwa relikwiarza brzmi Breac Bannoch, a sam relikwiarz nazywany jest "Brecbennoch of St. Columba". 
Relikwiarz najprawdopodobniej około 750 roku wykonali mnisi z klasztoru na ...:Ionie:..., gdzie według legend umieszczono w nim kości świętego Kolumbana. Z wyspy przybył następnie do kraju Piktów. Prawdopodobnie został przekazany opatowi klasztoru w Arbroath za rządów króla Wilhelma I (1165-1214). Opat przekazał go następnie komuś w Forglen
Relikwiarz Monymusk służył szkockim żołnierzom jako insygnia podczas wielkich bitew, gdyż wierzono, że jest z nimi obecny święty duch Kolumbana. Armia szkocka miała go ze sobą podczas wielkiej ...:bitwy pod Bannockburn:... w 1314 roku
Do XVI-go wieku relikwiarz pozostawał w Forglen, po czym dostał się w posiadanie rodziny Forbes. W 1712 roku przekazano go sir Francisowi Grant z Cullen. W jego kolekcji uchował się do 1933 roku, kiedy oficjalnie według prawa stracił status rzeczy prywatnej. 
Breac bannoch w języku gaelickim oznacza "coś cętkowanego i zaostrzonego" i ma odniesienie do dziurek w srebrnych płytkach, którymi relikwiarz jest pokryty. Na tych płytkach umieszczone są figury piktyjskich bestii oraz wykonane z brązu koła, kwadraty i klamry w kształcie ptasich dziobów. Cętkowanie, czyli dziurki, są typowym motywem w VIII-wiecznej sztuce piktyjskiej, znalezionym na biżuterii, ornamentach i zwojach religijnych pochodzących z tamtych czasów. Oryginalne srebrzenie zostało powleczone złotem i przykryte gdzieniegdzie brązem oraz emalią i lazurytem
Relikwiarz został wyrzeźbiony z jednego kawałka drewna. Jego wymiary wynoszą: długość 10,5 cm, wysokość bez pokrywy - 5,5 cm oraz głębokość - 5 cm. Pokrywa ma kształt trapezu o wysokości 4,5 cm i długości górnej krawędzi 6,5 cm
Jego mały rozmiar pozwalały nosić go na szyi. Ten zaszczyt przypadał zwykle mnichowi, który przed bitwą przechadzał się przed wojskiem, próbując przenieść energię św. Kolumbana na żołnierzy. W błogosławieństwie przed bitwą używano także pastorału świętego.
Opiekę nad relikwiarzem sprawuje do dziś Muzeum Szkocji (Museum of Scotland) w Edynburgu, w którym jest zdecydowanie najważniejszym eksponatem.