Kuce szetlandzkie (zwane w Szkocji shelts) to małe kuce o silnej budowie ciała i głębokiej klatce piersiowej. Krótkie nóżki i głowa zdradzają jego czupurny charakter. Zwykle ma bujne owłosienie grzywy, ogona i szczotek pęcinowych. Na skutek doskonałego wykorzystywania paszy jest przeważnie w bardzo dobrej kondycji. Umaszczenie różne, także srokate i tarantowate, choć głównie czarne, orzechowe, gniade, brązowe i szare.

Kucyki osiągają wysokość od 81 do 107 cm, kuce typu "mini" natomiast do 86 cm. Mają małą głowę, szeroko rozmieszczone oczy i małe uszy. Ich kark jest krótki i muskularny, ciało zbite i krępe, a nogi silne i krótkie.

Kuców tej starożytnej rasy używano na Wyspach Szetlandzkich i sąsiednich jako zwierząt jucznych i pociągowych. Przypuszcza się, że ich korzenie znajdują się w Skandynawii, a sprowadzone zostały na Szetlandy podczas najazdów Wikingów. Najprawdopodobniej ich krew zmieszana została z krwią kucyków używanych przez Celtów. Początkowo pracowały one przy noszeniu torfu i oraniu ziemi. W połowie XIX-wieku zaczęto ich używać w kopalniach węgla.

Dzisiaj służą głównie jako wierzchowce dla dzieci. Są nie tylko mocne i żywotne, ale mają także silny charakter. Wymagają konsekwentnego wychowaniu i prowadzenia przez doświadczonych, dorosłych użytkowników, a także, podobnie jak wszystkie konie regularnego ruchu. Właściwie traktowane stają się wspaniałymi wierzchowcami, zwłaszcza dla dzieci.

Nad czystością rasy czuwają dwie organizacje: Shetland Pony Stud Book Society (SPSBS) założona w Wielkiej Brytanii oraz Amerykański Klub Kuców Szetlandzkich (ASPC). Kuce zarejestrowane przez SPSB nie mogą być wyższe niż 42 cale. Szetlandy ASPC mają wysokość od 30 do 46 cali.