Mianem jakobitów określa się zwolenników pretendentów do tronu brytyjskiego
Piękny Książę Karol - John Pettie
pochodzących z dynastii ...:Stuartów:..., potomków Jakuba VII. Jakobityzm był odpowiedzią na detronizację Jakuba VII (II jako król Anglii) i osadzenie na tronie jego córki Marii II wraz z mężem Wilhelmem III Orańskim i nastanie tym samym nowej dynastii - hanowerskiej.  Jakobityzm rozwinął się w Irlandii oraz Szkocji (głównie w regionie Highland), niewielkie poparcie otrzymał również w Walii i północnej Anglii. Symbolem jakobitów jest Biała Róża York. Dzień Białej Róży obchodzony jest 10 czerwca, w rocznicę urodzin Starego Pretendenta (Jakuba Franciszka Edwarda Stuart) w 1688 roku.  
Jakub VII objął tron Szkocji i Anglii po swoim bracie Karolu II. Jakub był katolikiem i za swoich rządów próbował wprowadzać tolerancję dla tego wyznania. Nie podobało się to jednak protestantom angielskim. Zięć Jakuba - Wilhelm III Orański - przekonywał angielską szlachtę, by zdetronizowali króla, a na tronie posadzili Marię II, jego protestancką córkę i następną osobę w kolejce do korony. Anglicy początkowo niechętni byli temu pomysłowi, jednak kiedy Jakub VII ożenił się po raz drugi i na świat przyszedł jego syn, zaczęto się obawiać, iż tron będzie dalej w rękach katolickiej dynastii. W lutym 1689 roku z nastaniem chwalebnej rewolucji, oficjalnie zmieniono monarchę. 
W Szkocji nastąpił podział wśród ...:klanów:.... Część wsparła Wilhelma, jak na przykład protestancki klan Campbellów. Jednak wielu spośród górali pozostało wiernych Jakubowi. Wywodzili się oni z klanów mówiących językiem ...:gaelickim:..., zamieszkujących region Highland - określano ich jako Seumasaich. Główną przyczyną popierania Jakuba VII przez górali był jego pozytywny stosunek do klanów górskich, czego nie można było powiedzieć o innych władcach panujących od XVI-wieku. Każdy klan miał ponadto swoją armię, co zaowocowało późniejszymi powstaniami. Przykładem walk międzyklanowych jest słynna rzeź w ...:Glencoe:..., kiedy to Campbellowie nocując u MacDonaldów, wymordowali w nocy całą rodzinę.
Pierwszy zryw zwolenników Jakuba miał miejsce w 1715 roku. Jakobici uzyskali wsparcie  Francji, jednak powstanie zostało stłumione przez Anglików. W 1718 roku po raz drugi wybuchło powstanie, jednak zła jego organizacja szybko doprowadziła do upadku. Trzeci zrywprzypadł na lata 1745-46. Wielkie nadzieje na restaurację Stuartów wiązano z wnukiem Jakuba VII, Karolem Edwardem Stuartem, zwanym Pięknym Księciem Karolem (Bonnie Prince Charlie). Objął on dowództwo nad trzecim powstaniem i początkowo jego armia odnosiła sukcesy. Jednak brak zdecydowania Szkotów doprowadził do fatalnej w skutkach klęski w ...:bitwie pod Culloden:... w kwietniu 1746 roku, gdzie armia Karola starła się z wojskami księcia Cumberland
Po powstaniu rząd angielski wydał Akt o Rozbrojeniu, nakazujący góralom oddanie wszelakiej broni oraz Akt o Ubiorze, zakazujący noszenia ...:kiltów:... i innych ubrań z ...:tartanem:.... Przyczyniło się to do czasowego wygaśnięcia kultury regionu Highland. 
Po Jakubie VII pretendentem do tronu według jakobitów był jego syn z drugiego małżeństwa, czyli Jakub Franciszek Edwart Stuart (16.X.1701-1.I.1766), zwany także Jakubem VIII, Królem za Morzem lub Starym Pretendentem. Po nim za króla uważano Karola Edwarda Stuarta (1.01.1766-31.01.1788), czyli Karola III, Pięknego Księcia Karola lub Młodszego Pretendenta. Następnym i zarazem ostatnim Stuartem w linii męskiej był Henryk Benedykt Stuart (31.I.1788-13.VII.1807), zwany Henrykiem IX.  
Obecnie jakobici za prawowitego króla uważają Księcia Bawarii Franciszka II z rodziny Wittelsbach. Jest on potomkiem Jakuba I po kądzieli.