Most kolejowy Forth Bridge zbudowano nad zatoką Firth of Forth na wschodzie Szkocji. Ma
Forth Railway Bridge
on za zadanie łączyć położony na południe Edynburg z leżącym po przeciwnej stronie zatoki hrabstwem Fife. Jest najbardziej na wschód położonym spośród trzech równoległych mostów przerzuconych nad zatoką – po jego zachodniej stronie znajduje się most drogowy Forth Road Bridge, a najdalej na zachód – nowy most drogowy Queensferry Crossing (jeszcze nie oddany do użytku). Obecnie przejeżdża po nim około 200 pociągów dziennie, a w ciągu roku około 3 miliony pasażerów.
Idea budowy mostu narodziła się w XIX wieku, kiedy to rozwój przemysłu w regionie ograniczany był długą drogą przeprawy dookoła zatoki Firth of Forth (prawie 100km z Edynburga do Dunfermline). Alternatywą dla drogi lądowej pozostawały promy, jednak i te rozwiązanie było mocno ograniczające sprawność transportu. Opracowanie projektu mostu nad zatoką zostało zlecone dwóm inżynierom – Johnowi Fowlerowi i Benjaminowi Bakerowi.
Jadąc mostem...
Oficjalna decyzja o budowie zapadła w 1882 roku, a rok później rozpoczęto budowę. Nadzór nad budową objął słynny szkocki inżynier – sir William Arrol. Prace przy budowie mostu przebiegały bez większych niespodzianek, angażując około 4000 ludzi (zginęło 57) i most został oficjalnie otwarty 4 marca 1890 roku. Jednak już w styczniu podjęto próby nośności mostu. Przejechały po nim wówczas dwa pociągi ważace po 900 ton, każdy składający się z lokomotywy i 50 wagonów. Pociągi jechały równolegle po dwóch torach, od strony południowej. Most przetrwał próbę i został zatwierdzony jako bezpieczny.
Budowa mostu kosztowała 3,2 miliona funtów, zużyto 54 tysiące ton stali i 6,5 miliona nitów. Całkowita długość mostu wynosi 2467 metrów. Główne trzy filary mostu mają budowę kratownicową i kształt rombu o wysokości 110 metrów ponad taflą wody i długości 521 metrów. Ciężar centralnej części mostu równoważony jest przez pod 1000 tonową konstrukcję zewnętrzną. Do budowy elementów betonowych zużyto ponad 90 tysięcy metrów sześciennych betonu. Pociągi przejeżdżają na wysokości 48m nad powierzchnią wody po dwóch równoległych torach.
W 2002 roku most przeszedł gruntowne malowanie i został pokryty specjalną oporną na słoną wodę farbą z długoletnią gwarancją antykorozyjną. Do pomalowania było łącznie 230 tysięcy m2, zużyto 240 tysięcy litrów farby.
W 2015 roku, ze względu na swoją rolę oraz nowatorską konstrukcję, został wpisany na listę światowego dziedzictwo UNESCO. Most jest podświetlany w nocy przy pomocy 1040 świateł zainstalowanych na całej jego konstrukcji.