Grota Fingala (Fingal's Cave) jest jaskinią wydrążoną w ścianie niezamieszkanej wyspy Staffa, leżącej w archipelagu ...:Hebrydów Wewnętrznych:.... W całości zbudowana jest 
Wejście do groty Fingala
z połączonych ze sobą kolumn bazaltowych o heksagonalnej podstawie, podobnych do słynnej Grobli Olbrzyma w Irlandii Północnej i będących najprawdopodobniej skutkiem tego samego wybuchu podwodnego wulkanu. Powstawanie takich form związane jest ze stygnięciem lawy – jej powierzchnia pęka pod wpływem zimnej wody, a następnie lawa kurczy się powodując powstanie kolumn bazaltowych. Z powodu łukowatego sklepienia i niesamowitych dźwięków, jakie wywołuje echo odbijających się od ścian fal, jaskinia przypomina naturalną katedrę. Jej nazwa w języku ...:gaelickim:... brzmi Uamh-Binn, co oznacza „jaskinię melodii”.
Jaskinia została odnaleziona przez XVIII-wiecznego angielskiego naturalistę sir Josepha Banksa w 1772 roku. Swoją sławę jaskinia zawdzięcza Feliksowi Mendelssohnowi, który zainspirowany niesamowitym echem w jaskini, skomponował słynną uwerturę „Hebrydy” zwaną też „Grotą Fingala”. Natomiast sam Fingal (gael. Fionnghall – biały przybysz) był jednym z bohaterów cyklu Pieśni Osjana, napisanych przez ...:Jamesa Macphersona:.... W mitologii irlandzkiej Fionn mac Cumhaill zbudował kamienną drogę między Szkocją a Irlandią Północną. Przypuszczalnie Macpherson źle przetłumaczył starogaelickie imię Fionn jako Fingal.
Staffa - mała jaskinia położona obok Groty Fingala
Uwertura Mendelssohna spopularyzowała jaskinię jako miejsce wizyt turystów. Ze sławnych odwiedzających należy wymienić: Juliusza Verne, poetów Williama Wordswortha, Johna Keatsa i Alfreda Tennysona, malarza Josepha Turnera (namalował impresjonistyczny pejzaż "Staffa, Grota Fingala" w 1832 roku) oraz królową Wiktorię.
Sir ...:Walter Scott:... pisał o jaskini:
"... jedno z najbardziej niesamowitych miejsc, jakie odwiedziłem. Rzeczywistość przewyższa każdy opis, jaki kiedykolwiek słyszałem na temat tej jaskini... zbudowanej całkowicie z bazaltowych kolumn, tak wysokich jak sklepienie katedry, wpadających głęboko w skałę, przez wieczność omywanych przez głębokie i wezbrane morze, i brukowanych rumianym marmurem".