Opactwo Dunfermline (Dunfermline Abbey) było wielkim benedyktyńskim opactwem,
Opactwo Dunfermline 
 zdj. David de Rosier
którego ruiny można podziwiać do dziś w mieście Dunfermline, w hrabstwie Fife,  położonym we wschodniej części Szkocji. 
Początek historii opactwa sięga roku 1070, kiedy to król Malkolm III ożenił się z Małgorzatą właśnie w Dunfermline. Królowa zaangażowała się w budowę świątyni w mieście, sprowadzając z Canterbury benedyktynów, dla których zbudowano zespół klasztorny pod wezwaniem Świętej Trójcy. Kiedy władzę królewską objął syn Małgorzaty i Malkolma III - Dawid I - znacznie rozbudowano klasztor (1126-1128), a w 1150 roku nadano mu rangę opactwa
Starania o kanonizację Małgorzaty zostały uwieńczone sukcesem w roku 1250, kiedy to papież Innocenty IV wydał zezwolenie na kult relikwii świętej Małgorzaty Szkockiej. Opactwo w Dunfermline stało się wtedy potężnym ośrodkiem chrześcijaństwa w Szkocji. 
W 1303 roku, podczas ...:wojen o niepodległość:..., większa część kompleksu opactwa została zniszczona przez wojska króla Edwarda I Angielskiego. Pozostawiono jedynie kościół. Dalsze zniszczenia przyniósł rok 1560, kiedy na fali reformacji kościół został
Opactwo około 1919 roku
ograbiony i zdewastowany. Zwolennicy reformacji oszczędzili tylko główną nawę, która pozostała nietknięta. Posłużyła ona Robertowi Drummondowi z Carnoch do odbudowy kościoła w 1570 roku.
Od tego czasu aż do XIX wieku budynek służył jako kościół parafialny. W 1600 roku urodził się tam Karol I - ostatni władca brytyjski urodzony w Szkocji. Podczas tych trzech stuleci budynek niejednokrotnie nawiedzały katastrofy, doprowadzające do jego stopniowego niszczenia. W 1672 roku gwałtowna burza uszkodziła część chóru, w 1726 roku zawaliła się wschodnia część dachu, a w 1753 - runęła główna wieża.
Kiedy w 1807 roku zawaliła się północno-zachodnia wieża, postanowiono odbudować opactwo. Wtedy też odkryto wiele grobów, w których spoczywały szczątki szkockich władców. Dziś opactwo uważane jest za drugie miejsce w Szkocji (po ...:opactwie
Widok na opactwo z Pittencrieff Park
na Ionie:...
), gdzie pochowano największą liczbę monarchów.
Jednym z odkrytych był grób króla ...:Roberta the Bruce:.... Po badaniach jego szczątków i oficjalnym potwierdzeniu tożsamości, pochowano je pod amboną w 1819 roku.
Warto w tym miejscu wspomnieć, iż serce króla pogrzebane jest na terenie ...:opactwa Melrose:....
Odbudowa kościoła trwała od 1818 do 1821 roku. Funkcję świątyni zaczął ponownie pełnić 30.IX.1821 roku. Siedemdziesiąt lat później odsunięto nieco ambonę, a w miejscu pochówku Roberta I umieszczono tablicę nagrobną, wykonaną ze szkła i mosiądzu. 

W granicach opactwa pochowano ponadto m.in.:

  • świętą Małgorzatę (1093) - po jej kanonizacji szczątki zostały umieszczone w relikwiarzu
  • króla Malkolma III (1093) i ich synów: króla Edgara (1107), Aleksandra I (1124) i Dawida I (1153)
  • króla Malkolma IV (1165) 
  • króla Aleksandra III (1286), jego żonę i synów
  • króla Roberta the Bruce (1329),  jego żonę Elżbietę de Burgh i córkę Matyldę (1353)
  • Anabellę Drummond (1401) - żonę króla Roberta III, matkę Jakuba I