Sgian Dubh (po ...:gaelicku:... oznacza to "czarny sztylet") - ten rodzaj noża (widoczny na zdjęciu z lewej strony) miał około 20 cm mierząc od końca rękojeści do czubka ostrza. Samo ostrze natomiast mierzyło od 7,5 do 9 cm. Noszono go w wielu miejscach.
Od XIV wieku do połowy wieku XVIII górale szkoccy nosili go pod pachą i stosowali jako 
Sgian Dubh
ostatnią deskę ratunku. W domu, zamku przyjaciela i w czasie, kiedy góral nie był na wojnie, noszono go wetkniętego do skarpety albo do buta.
Tak też jest noszony dzisiaj przez Szkotów na paradach, weselach albo przy innych okazjach, kiedy panowie wkładają swoje "wyjściowe" ...:kilty:....
( więcej o Sgian Dubh ...::: tutaj :::... ). 

Claymore
Dirk - jest to rodzaj sztyletu, który był używany tylko na wojnie.
Mierzył około 45 cm od czubka ostrza do końca rękojeści. Samo ostrze miało około 28-30 cm. Dirk noszony był w pochwie przypiętej do pasa. Podczas bitwy noszono go za tarczą. Okazjonalnie służył góralom jako narzędzie kuchenne.

Claymore czyli Glaidheamh-mor (gael. wielki miecz) - szkocki miecz oburęczny (na zdjęciu z prawej strony) był symbolem szkockiej siły i dumy. Claymore nie miał określonej długości, gdyż robiony był dla konkretnego noszącego.
Noszono go w pochwie, która zwisała z tyłu. Claymore używany był powszechnie przez wiele ...:klanów:... do walk z Anglikami od około 1500 roku. Powszechnie przyjmuje się, że ostatnią bitwą podczas której był w powszechnym użyciu, była ...:jakobicka:... bitwa o Killecranckie w roku 1689. Była to broń podwójnego użytku - ostrze pozbawione było ostrych brzegów, więc Claymore służył jako narzędzie do dźgania i jako kij. Zaprojektowano go tak, aby mógł uderzyć spod nóg konia wroga podczas walki, ewentualnie ogłuszyć wroga jeśli istniało podejrzenie, że jest on uzbrojony. Powiadano, że kto dźwiga miecz Claymore, nie potrzebuje już tarczy (zresztą nie miałby jej gdzie trzymać).
Po XVII wieku dwuręczny Claymore został stopniowo zastąpiony przez rodzaj pałasza jednoręcznego, zakończonego zdobionym koszem.