Bitwa pod Bannockburn, rozegrana 23 i 24 czerwca 1314 roku, była kluczem do utrzymania szkockiej suwerenności podczas wojen o niepodległość. Po śmierci królowej Małgorzaty z
Pomnik Roberta the Bruce'a
w Bannockburn
dynastii Dunkeldów w 1290 roku, władzę w Szkocji praktycznie przejął Edward I Angielski, a na tronie posadził swoją marionetkę - Jana Balliola
W 1297 roku wybuchło wielkie powstanie przeciwko Anglikom pod wodzą ...:Williama Wallace'a:.... Szkoci zwyciężyli w bitwie pod Stirling Bridge, jednak walki ciągnęły się przez kilka kolejnych lat. Dopiero w 1306 roku prawowity król ...:Robert Bruce:... opowiedział się za niepodległością Szkocji i włączył do walki. 
Edward I wkrótce zmarł, a tron po nim przejął jego syn, Edward II. Nie miał on jednak talentu wojskowego, dlatego też Szkotom udawało się po kolei odbijać zajęte przez Anglików ziemie. W 1313 roku pod okupacją angielską pozostawały jeszcze trzy zamki - w tym twierdza w Stirling, mająca regularne dostawy broni i prowiantu drogą morską, której Szkoci nie zdołali zablokować. Oblężeniem Zamku Stirling dowodził sir Philip Mowbray. W okolicy Postu 1314 roku brat Roberta, Edward Bruce, zawarł z Mowbray'em pakt, iż jeżeli do dnia przesilenia letniego nie nadejdą wojska Edwarda, zamek przejdzie w ręce Szkotów. 
Edward miał więc wystarczająco dużo czasu, by zebrać potężną armię i ruszyć na Stirling. Granicę szkocką 17 czerwca przekroczyło ponad 20 tysięcy żołnierzy - około 2 tysiące jeźdźców, 16 tysięcy piechurów i 4 tysiące irlandzkich i walijskich łuczników. Bruce zdołał zebrać armię złożoną z około 7 tysięcy żołnierzy - w tym zaledwie kilkuset łuczników i 500 jeźdźców. Wydawało się, że bitwa jest już przegrana. Dokładne pole bitwy nie jest znane, jednak przyjmuje się, że wojska spotkały się na płaskowyżu pomiędzy mokradłami a zalesionymi wzgórzami.
Anglicy zaatakowali pierwszy raz po południu 23 czerwca. Angielska jazda ciężka nadziała się jednak na szkockich włóczników i pierwsze uderzenie zostało odparte, pozostawiając wielu zabitych i wziętych do niewoli Anglików. Spróbowali oni uderzyć jeszcze raz - z podobnym skutkiem. Armia Edwarda powoli się uszczuplała. Szkoci zaatakowali piechotą kawalerię angielską - i zwyciężyli w tym starciu! Według przekazów tego dnia zginęło tylko sześciu Szkotów. 
Anglicy zmęczeni rozbili obóz przy mokradłach, a Szkoci kilkaset metrów dalej. Nie byli oni wcale pełni ducha walki. Robert Bruce chciał wycofać wojska i pozostawić je do obrony, ale do szkockiego obozu przybył dezerter angielski, Aleksander de Seton, który przekazał Bruce'owi wieści z obozu angielskiego. Wyjaśnił, iż Anglicy są zmęczeni i kompletnie załamani porażką. W ten sposób Robert upewnił się, że warto walczyć. 
Ilustracja z Biblii z Holkham
przedstawiająca bitwę
Drugiego dnia bitwy, 24 czerwca, Anglicy nie zdołali się obronić. Jazda ugrzęzła w wąwozie, łucznicy zostali wysłani bez zabezpieczenia i szybko rozgromieni przez szkocką jazdę, a reszta wojsk, wyczerpana psychicznie, dała się rozbić przez dumnych Szkotów. Edward uciekł z pola walki, pozostawiając zamek Stirling Szkotom. Bitwa była wygrana. 
Pomimo zwycięstwa Bruce'a, Anglia oficjalnie uznała suwerenność Szkocji dopiero w 1328 roku, na mocy Traktatu z Northampton. Natomiast papież ogłosił niepodległość kraju w 1320 roku, po podpisaniu ...:Deklaracji z Arbroath:...
Dzisiaj w Bannockburn znajduje się Centrum Dziedzictwa (Heritage Center) pod opieką National Trust for Scotland. Zbudowane zostało w latach 60-tych ubiegłego stulecia. W budynku mieści się wiele ekspozycji dotyczących historii czasów Bruce'a i samej bitwy, można przymierzyć zbroje i podziwiać broń z tamtych czasów. Główną atrakcją położonego nieopodal parku jest Rotunda, czyli pomnik zbudowany z dwóch półkolistych betonowych murów, symbolizujących dwa obozy - Anglików i Szkotów. Pośrodku Rotundy wznosi się wysoki maszt, na którym powiewa ...:flaga:... Saltire. Wewnątrz rotundy stoi także kamienny pomnik ku czci walczących Szkotów. Nieopodal wznosi się pomnik Roberta the Bruce na koniu. 
Bitwa pod Bannockburn była inspiracją do napisania przez ś.p. Roya Williamsona z zespołu ...:The Corries:... pieśni ...:Flower of Scotland:..., uważanej obecnie za nieoficjalny hymn Szkocji.